Caroline uit B&B vol liefde hekelt ‘rokersgebit’ van Arie, maar laat haar honden de borden schoonlikken

Dit seizoen gaat een pareltje worden. Ik voel het. Wat een stel paradijsvogels kwamen er alleen al in de eerste aflevering voorbij.

Neem de decadente Timothy op Ibiza, bij wie de champagne door zijn aderen stroomt. Ik ben nu al de tel kwijt hoeveel flessen ik voorbij heb zien komen. En dan Caroline in het Spaanse Estepona, die leeft op magnetron- en airfryermaaltijden. Ik durf te wedden dat zij de smaakmaker van dit seizoen gaat worden.

Of wat dacht u van Fred op Bonaire, die een ritueel plande om afscheid te nemen van zijn vrijgezellenbestaan? En o ja, hij heeft graag dat de laatste twee vrouwen om hem strijden, maar een polyamoreuze constructie ziet meneer ook wel zitten. Tuurlijk, joh.

Geen zelfkennis

Er viel me deze aflevering meteen iets op. Namelijk de onrealistische (en toch ook een tikkeltje hypocriete) eisen van een paar deelnemers. Om dan nog maar te zwijgen over het gebrek aan zelfkennis.

Ja ja, we mogen allemaal onze voorkeuren hebben. Maar als Caroline verkondigt dat een slecht gebit een afknapper is, vervolgens de tanden van haar eerste liefdesgast Arie fileert (ik citeer: „Lach niet te veel dan. In ieder geval niet naar mij”) en daarna zonder blikken of blozen haar honden de borden laat schoonlikken, ontstaat er kortsluiting in mijn hoofd. Iets als met twee maten meten.

Bij Timothy net zo. Hij zoekt een zelfverzekerde, onafhankelijke man, die ‘niet zeikt’. Maar als zijn date Michaël hem vraagt hoe zijn dagen eruitzien, vertelt Timothy doodleuk dat hij het liefst de hele dag op de bank ligt. Dat hij ‘niet vooruit te branden is’.

Dat ‘alles wat zwaar is en werk is, hij met tegenzin doet’. Sporten? Hij ‘sponsort’ de padelbaan. Moet deze man een B&B gaan runnen? Ik hoop niet dat-ie met dat slechte verkooppraatje zijn eigen (champagne)glazen heeft ingegooid.

Misschien is dit wel de reden waarom we zo graag naar B&B vol liefde kijken. We gunnen ze de ware, maar het is nóg heerlijker om te zien hoe de kandidaten met hun vingertjes naar anderen wijzen, terwijl ze zelf in de spiegel vergeten te kijken.